به گزارش ماراک،به نقل از فارس؛ عباس رفیعی متولد ۱۳۴۹ ، نویسنده و پژوهشگر بندرعباسی، سال‌هاست در حوزه‌های مختلف فرهنگی از جمله گردآوری فرهنگ عامه، تاریخ شفاهی، روزنامه‌نگاری و داستان‌نویسی فعالیت می‌کند. از مهم‌ترین آثار او می‌توان به کتاب “سندباد در سیریک” اشاره کرد که اولین جلد از مجموعه هفت‌جلدی “روایت‌های هرمزگان‌شناسی” است. رفیعی همچنین آثاری در حوزه ضرب‌المثل‌های بندری، آداب و رسوم محلی و داستان‌نویسی دارد که هنوز به چاپ نرسیده‌اند.خبرنگار فارس: چند کتاب چاپ کرده‌اید؟پاسخ: همانگونه که خدمت شما عرض کردم، هر تخیلی ریشه در واقعیت دارد. سندباد یا سندی باد گرچه ریشه‌اش در قصه‌های الف لیله و لیله یا همان هزار و یک شب هست، اما بی‌شک بن‌مایه در واقعیت دارد. سندباد سمبل دریانوردی و ماجراجویی در دریاهاست. این سندباد چه اهل سیراف باشد، چه نامش با ناخدا باب شاد سیرابی باشد، چه اهل سیری یا حتی سیراکوس یونان، در هر صورت اسمش با دریا و روایت سفر گره خورده. دریانوردی در منطقه سیریک نیز به همان اندازه افسانه‌های هزار و یک شب قدمت دارد.کتاب “سندباد در سیریک” اولین جلد از مجموعه روایت‌های هرمزگان‌شناسی است که شامل ۲۴ روایت از گوشه و کنار شهرستان سیریک در شرق استان هرمزگان می‌باشد. این کتاب در تحقیقاتی که از مهرماه ۱۴۰۱ تا اسفند همان سال انجام شد، به ثمر رسید. در این مدت به چندین شهر از جمله سیریک، قشم، بندرعباس، خمیر و بندر لنگه سفر کردم. این کتاب در نمایشگاه کتاب تهران ۱۴۰۴ توسط انتشارات “فر سرخ” به مدیریت آقای ایرج اعتمادی در جزیره قشم منتشر شد.چرا سندباد را انتخاب کردم؟ چون سندباد سمبل دریانوردی بوده و می‌دانید که ناخدا باب شاد سیرافی ملقب به سندباد در تاریخ به عنوان دریانورد معروف است. ما به صورت سمبولیک این نام را انتخاب کردیم. این مجموعه قرار بود هفت جلد باشد به تعداد سفرهای سندباد، که جلد اول آن تحت عنوان “سندباد در سیریک” منتشر شده است.کتاب “سندباد در سیریک” در ۱۳۰ صفحه منتشر شده است. این کتاب شامل ۲۴ روایت از آداب، سنن، پیشینه، قومیت، افسانه‌ها و سنت‌های شهرستان سیریک است که خود شامل سه شهر سیریک، کوهستک و گروک می‌شود. انشالله که شش سفر بعدی سندباد هم منتشر شود، اما این نیاز به کمک و حمایت اهالی صنعت چاپ، نشر، فرهنگ و ارشاد اسلامی و صنایع هرمزگان دارد.البته کتاب‌های چاپ نشده من بیشتر از چاپ شده‌هاست. غیر از این پروژه هفت‌جلدی، مجموعه‌ای از ضرب‌المثل‌های بندری دارم که حدود ۷۰۰۰ مدخل است و از سراسر هرمزگان جمع‌آوری شده. کتاب دیگری در مورد آداب و سنن مردم بندرعباس دارم، همچنین مجموعه‌ای از افسانه‌های مردم بندرعباس و پس‌کرانه‌ها با عنوان “افسانه‌های هرمزگان”. علاوه بر اینها، کتاب‌های شعر (شعر نو) و چند رمان از جمله “خفگی” و “الف چشمان” دارم که در انتظار ناشر هستند.خبرنگار فارس: بیشتر آثارتان با چه موضوعی است؟پاسخ: بیشتر آثار من در موضوع‌های پژوهشی، داستان و روایت‌های عامیانه است که در دسته‌بندی فولکلور یا فرهنگ عامه قرار می‌گیرد. بخشی از فعالیت‌های من نیز در حوزه روزنامه‌نگاری است و در حال تدوین کتابی از تجربیات روزنامه‌نگاری و تاریخ روزنامه‌نگاری منطقه هستم. در حوزه شعر هم در دهه ۷۰ فعالیت داشته‌ام که آثارم به صورت دست‌نویس باقی مانده است.خبرنگار فارس: آیا از کمک‌ها و حمایت‌های دولتی در این زمینه بهره‌مند شده‌اید؟پاسخ: متأسفانه تاکنون از هیچ حمایت دولتی در این زمینه بهره‌مند نشده‌ام. اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی در سنوات اخیر حتی ردیف بودجه برای خرید کتاب هم نداشته است. اخیراً شنیده‌ام که قرار است از مولفان هرمزگانی با ۳۰ درصد تخفیف از قیمت پشت جلد کتاب خریداری کنند، اما این کافی نیست. دولت باید کتاب‌های بومی را با قیمت کامل خریداری کند تا انگیزه‌ای برای مولفان ایجاد شود.خبرنگار فارس: آینده فرهنگ و هنر استان را چگونه می‌بینید؟پاسخ: آینده فرهنگ و هنر استان را درخشان می‌بینم. امروز نویسندگان، مترجمان و شاعران خوبی داریم که اکثراً تحصیلات آکادمیک دارند. افرادی مثل احمد بازماندگان خمیری که کتابش نامزد کتاب سال ایران شد، یا آرزو حیدری در حوزه ترجمه فعالیت می‌کنند. با راه‌اندازی انجمن‌های ادبی و هنری، این استعدادها بیشتر شکوفا خواهند شد. البته این رشد نیازمند حمایت بیشتر نهادهای دولتی و خصوصی است.خبرنگار فارس: اقتصاد هرمزگان آیا به اندازه کافی در حوزه فرهنگ، هزینه می‌کند؟پاسخ: متأسفانه خیر. با وجود صنایع بزرگی مثل نفت، گاز و فولاد در استان، سهم فرهنگ بسیار ناچیز است. صنایعی که از منابع هرمزگان بهره می‌برند، باید پیوست فرهنگی داشته باشند. در حالی که در شهرهایی مثل سیرجان یا بوشهر، صنایع محلی از فرهنگ حمایت می‌کنند، در هرمزگان این اتفاق نیفتاده است. نمایندگان و مسئولان باید برای حل این مشکل چاره‌اندیشی کنند.خبرنگار فارس: در ماه‌های اخیر شکل تازه‌ای از همگرایی مردم ایران را شاهد بودیم. به نظر شما برای حفظ این سرمایه ملی در حوزه فرهنگ و هنر چه می‌توان کرد؟پاسخ: همبستگی مردم ایران ریشه در تاریخ کهن این سرزمین دارد. برای تقویت این سرمایه ملی، باید فضایی امن برای بیان آزادانه هنرمندان و نویسندگان فراهم شود. دولت می‌تواند با فراخوان عمومی از اهل فرهنگ بخواهد تا بدون واهمه، ایده‌های خود را مطرح کنند. هنرمندان نیز با خلق آثاری که وحدت و صلح را ترویج می‌دهند، می‌توانند به این همگرایی کمک کنند. هنرمند واقعی کسی است که دنیا را برای زندگی بهتر می‌سازد، و این رسالت بزرگی است که بر عهده اهل فرهنگ است.فرهنگ هرمزگان گنجینه‌ای ارزشمند است که باید از آن پاسداری کنیم. اگر صنایع و نهادهای دولتی به میدان بیایند، می‌توانیم شاهد رشد بیشتری در عرصه‌های هنری باشیم. من به آینده فرهنگ این استان امیدوارم و تا آخرین لحظه به ثبت روایت‌های این دیار ادامه خواهم داد.
