زنان سرپرست خانوار فقط یک عدد در آمار نیستند؛ آن‌ها زنانی هستند که به‌دلیل فوت همسر، طلاق، ترک خانه، اعتیاد یا ازکارافتادگی مرد، و گاه بدون هیچ پشتوانه‌ای، مسئولیت اقتصادی، تربیتی و عاطفی خانواده را یک‌تنه بر دوش می‌کشند. آن‌ها هم‌زمان نقش مادر و پدر را ایفا می‌کنند، اما بسیاری از ساختارهای اجتماعی و اقتصادی هنوز این نقش دوگانه را به رسمیت نمی‌شناسند.

خاتون رئیسی مدیر نشریه ماراک:در شهری که شب‌ها به خواب می‌رود، همیشه کسانی بیدارند تا خوابِ ما آشفته نشود. آنان صدای آژیر را نه به‌عنوان یک هشدار، که به‌عنوان یک فرمان می‌شنوند؛ فرمانی از جنسِ مسئولیت که با هیچ بهانه‌ای نمی‌توان از آن گذشت.

تربیت فرزند از نخستین نفس آغاز می‌شود؛ از نخستین نگاه، نخستین لالایی و نخستین دستی که کودک را آرام می‌کند. در این مسیر، زنان—به‌ویژه مادران—معمولاً نخستین مراقب و مربی کودک‌اند. آنان نه فقط نیازهای جسمی کودک را برمی‌آورند، بلکه جهان عاطفی، اخلاقی و اجتماعی او را شکل می‌دهند. اما این نقش بی‌بدیل، هرچند بسیار مهم، نباید تنها بر دوش زنان بماند؛ تربیت، مسئولیتی مشترک میان پدر، خانواده و جامعه است.

خاتون رئیسی مینابی مدیر نشریه ماراک ؛این روزها صحبت از گرانی و تحمل هزینه های زندگی در بندرعباس، بی مناسبت با دغدغه نوسان و قطعی برق نیست. مردم این شهر در گرمای طاقت فرسا، نه تنها با قطع شدن کولر و یخچال، که با ترس از سوختن همین وسایل گران قیمت دست وپنجه نرم میکنند.

خاتون رئیسی مدیرمسئول ماراک:
چرا برخی روابط‌عمومی‌ها از حضور خبرنگاران منتقد هراس دارند

خاتون رئیسی مینابی مدیرماراک،هشت سال، فصلها نه در تقویم که در گلوگاهِ خاک گره خوردند. هر روز، خورشید از پشت دودِ غبارآلودِ خوزستان طلوع میکرد، با رختِ سرخی که نه از شفق که از شراره ی نخلهای سوخته بود.

خاتون رئیسی مینابی مدیر مسوول ماراک:در سوگِ کوچک‌ترین سربازانی که با لبخند، تاریخ را سرخ‌پوش کردند

کارشناسان اقتصادی تأکید دارند که مقابله با گرانیِ مزمن، نیازمند راهبردی سه‌وجهی در سطوح کلان، سرمایه‌ای و خانوار است و بدون هماهنگی این سه رکن، مهار قیمت‌ها ممکن نخواهد بود.

بندرعباس، با آن گرمای سوزان و رطوبت نفس‌گیر، این روزها معضلی فراتر از گرما را برای شهروندان خود به ارمغان آورده است؛ معضلی به نام «فاصله». تناقض عجیبی در نظام آموزشی این شهر شکل گرفته که در آن، «نزدیکی خانه به مدرسه» دیگر یک امتیاز محسوب نمی‌شود، بلکه به آرزویی دست‌نیافتنی تبدیل شده است.

این روزها در فضای رسانه‌ای، خبری تلخ و تکراری به گوش می‌رسد که جریانی نگران‌کننده را در مناسبات اداری و رسانه‌ای نشان می‌دهد. گویا در برخی ادارات و نهادها، روال عادی شده است که برای پوشش خبری یک رویداد یا برنامه، مبلغ ناچیز «یک میلیون تومان» را به عنوان حق‌الزحمه به خبرنگاران پیشنهاد می‌دهند.